Vivaldi’s achtste opus kreeg de mooie naam Il cimento dell’armonia e dell’inventione (‘De krachtmeting van harmonie en vinding’).

De bekendste concerten uit deze serie van twaalf zijn de eerste vier, bij elkaar bekend als De Vier Jaargetijden. Je zou het vroege programmamuziek kunnen noemen. 

Vivaldi schroomde niet regenbuien, blaffende honden, vogeltjes en – uiteraard in de winter – geschuifel over het ijs, koude windvlagen en tandengeklapper te verklanken. Hij tekende dat ook aan in de partituur.

Verder schreef hij bij elk van deze vier concerten zelf een sonnet. Bij De Winter hoort dit gedicht:

.

Bevend van kou in de ijzige sneeuw,
bij de striemende vlagen van de stormachtige wind,
loop je, stampend met je voeten,
door de vorst te klapperen met je tanden.

Tevreden de dag doorbrengen voor het haardvuur,
terwijl het buiten stroomt van de regen.
Langzaam lopen over het ijzige pad,
voorzichtig, uit angst om te struikelen.

Dan, een abrupte draai, glijden, vallen op de grond.
Opnieuw het ijs opgaan en behoedzaam
haasten, opdat het niet scheuren zal.

Plotseling breken de Sirocco, de Borea en alle andere winden
uit in een fel gevecht.
Dit is de winter, hij brengt ons zijn eigen vreugde

Lisa Jacobs en The String Soloists spelen dit werk van Vivaldi op zaterdag 15 december 2018.