Graag geven wij het podium aan jong talent. Zaterdag 21 maart is het podium voor de Italiaanse pianiste Saskia Giorgini. Saskia Giorgini heeft reeds een indrukwekkende concertlijst en heeft alle podia van de wereld veroverd. In 2016 werd zij tweede bij het Franz Liszt Concours.

Jong maar met een lange carrière
Saskia begon al vroeg met pianospelen: op haar vierde ontving ze de eerste lessen. Die waren aan haar besteed, want toen ze vijftien was werd ze toegelaten tot de pianoklas van “Incontri col Maestro” in Imola (Italië). Daar studeerde ze bij grootheden als Louis Lortie en Michel Dalberto.

 

De beroemde violist Salvatore Accardo prees na het winnen van de International Mozart Competitionin Salzburg (2016), haar spel als ‘onfeilbare techniek, een prachtige en beweeglijke klank, fantasierijke frasering en zuivere muzikaliteit.’

Nederlandse roots
Saskia is van Nederlands-Italiaanse komaf, en treedt dan ook veel op in Italië, maar ook in andere Europese landen. Gelukkig is ze ook in Nederland regelmatig te beluisteren zoals bij ons in Jisp. Zij speelt werken van Schumann, Schubert, Enescu en Liszt. Bekijk het programma.

Er zijn nog kaarten, reserveer!

Programma

Franz Schubert (1797-1828), Impromptu in f op. 142/D. 935, nr. 1, Allegro moderato

Robert Schumann (1810-1856), Kreisleriana – Phantasien für das Pianoforte op. 16
nr. 1 in d, Äusserst bewegt
nr. 2 in Bes, Sehr innig und nicht zu rasch
nr. 3 in g Sehr aufgeregt – Etwas langsamer
nr. 4 in Bes, Sehr langsam
nr. 5 in g, Sehr lebhaft
nr. 6 in Bes, Sehr langsam. Durchaus leise zu halten – Etwas bewegter
nr. 7 in c, Sehr rasch
nr. 8 in g, Schnell und spielend 

Pauze

 

George Enescu (1881-1955), uit Suite nr. 3 op. 18
nr. 4 Burlesque. Vivace non troppo
nr. 5 Appassionato
nr. 6 Chorale. Moderato. Non troppo lento –
nr. 7 Carillon Nocturne

Franz Liszt (1811-1886), Venezia e Napoli (1861)
·       Gondoliera. Quasi Allegretto
·       Canzona. Lento doloroso
·       Tarantela e canzone napoletana. Presto – Cantando – Prestissimo

Wist u dat Enescu ook wel ‘The Mozert we missed’ wordt  genoemd? Lees meer over deze vier componisten en hun werken.

Franz Schubert

Franz Schubert is zo ongeveer het prototype van de romantische kunstenaar: geniaal, maar (daardoor) onbegrepen door zijn omgeving, hard werkend, maar geteisterd door permanente geldzorgen, veelbelovend, maar jonggestorven. Dat beeld is natuurlijk niet helemaal uit de lucht gegrepen. Schubert heeft muzikaal gezien geen degelijke muzikale opleiding genoten, maar zijn briljante ingevingen hebben hemzelf ruimschoots overleefd. Hij was geen podiumleeuw, zoals de door hem bewonderde Beethoven in zijn jonge jaren, maar hij speelde zijn werken slechts voor aan een kleine, intieme vriendenkring. De publieke uitvoeringen van zijn composities tijdens zijn leven zijn te tellen, en de ontvangst was niet zelden matig enthousiast: slechts weinigen onder de toenmalige luisteraars vermoedden dat deze muziek een kleine tweehonderd jaar later nog steeds in staat zou zijn tot ontroeren.

Schubert schreef zijn impromptu’s een jaar voor zijn dood, in 1827. Afgaand op de naam zouden uit de losse pols zijn opgeschreven, als een soort improvisaties. Niets is minder waar. De impromptu’s van Schubert hebben een duidelijke structuur, maar wel een zeer romantische inhoud. De romantische componist stelt zíjn gevoelens in het middelpunt en de vraag is hoe daaraan vorm te geven. Schubert deed dat graag door een afwisseling van mineur en majeur toonsoorten. Ook in deze impromptu in f is dat duidelijk te horen.

Robert Schumann

Robert Schumann was in zijn muzikale uitingen nog wel meer dan Schubert het prototype van een romantische componist. Hij was vanuit een literaire en persoonlijke belangstelling goed thuis in de literatuur van zijn dagen – geen wonder, zijn vader was boekhandelaar geweest. De schrijver E.T.A. Hoffmann was voor zijn opus 16 een inspiratiebron. In diens boekje over een dolgedraaide kapelmeester Kreisler en de nuchtere kater Murr herkende Schumann zijn eigen literaire creaties Eusebius en Florestan. Zij werden in Schumanns muziektijdschrift opgevoerd als de nuchtere evenwichtige en de grillige en impulsieve kant van zijn eigen persoonlijkheid.

Persoonlijkheid Schumann en zijn muziek
In de Kreisleriana vinden we dat terug. Nr. 1 is een wilde fantasie, de triolen stormen aan, gesyncopeerde bassen verhogen dit woeste spel. Het middenstuk is echter rustiger van sfeer

In het tweede stuk vestigt de componist vooral de aandacht op de prachtige melodie. De derde fantasie is humoristisch van karakter. Nummer 4 klinkt als een geleidelijk wegstervende klaagzang, met een uiteen getrokken melodische lijn. Nr. 5 is een vlot intermezzo. Het zesde stuk is geënt op een volksliedachtig thema, een weemoedige droom. Het voorlaatste nummer loopt na een wilde passage uit in een veel rustiger slot. En het laatst deel is de romantiek ten top: een mysterieus begin, brokken van melodieën en motieven, alles dwarrelt door elkaar maar vormt toch een caleidoscopische eenheid.

 Schumann zelf, die het stuk in een eerste versie in 1838 schreef, verzorgde in 1850 een herziening. Hij heeft meer dan eens opgemerkt dat dit tot zijn beste stukken behoorde. En terecht.

George Enescu

Al op veertienjarige leeftijd bleek de jonge Roemeen George Enescu dermate begaafd te zijn dat hij van het Weense conservatorium naar het Parijse verkaste. In Wenen had hij zich toegelegd op het piano- en vioolspel, en in Parijs bekwaamde hij zich in compositie, onder meer bij Fauré en Massenet. Daar veranderde hij zijn naam in Georges Enesco. Overigens bleef hij de viool trouw. Zijn leven lang is hij als legendarisch violist opgetreden en onder zijn leerlingen telde hij niemand minder dan Yehudi Menuhin, Arthur Grumiaux, Ida Haendel en Christian Ferras.

‘The Mozart we missed?’
Zijn composities worden ten onrechte weinig uitgevoerd. Wat men hoort is soms de eerste Roemeense Rapsodie, en er bestaan wat opnamen van zijn enige opera Oedipe, af en toe duikt er een vioolsonate op. Dat is het wel zo’n beetje. Gelukkig maakt Saskia Giorgini dat vanavond een goed door vier delen uit de derde Suite voor piano te spelen. Luister naar hetgeen Saskia te vertellen heeft over de stukken van Enescu.

Uit alles blijkt dat Enescu een formidabele pianist geweest moet zijn. Opvallend is de ritmische inventiviteit en complexiteit van deze werken. Ook harmonisch valt er heel wat te beleven. Nu begrijp je opeens waarom Enescu zichzelf vooral als componist zag, en minder als violist, pianist of dirigent. Niet voor niets verscheen in The Guardian van 25 oktober 2002 een artikel over Enescu onder de titel ‘The Mozart we missed?’

Franz Liszt

Die andere formidabele pianist van vanavond is niemand minder dan Franz Liszt, of Ferenc, zoals zijn naam in zijn geboorteland Hongarije gespeld wordt. Liszt had in zijn dagen de status van een popster, vanwege zijn spectaculaire optredens. Hij reisde heel Europa door en gaf talloze concerten, bezocht salons, liet daar dames flauwvallen vanwege zijn capriolen op de piano, en daagde het muziekleven uit, ook door zijn composities. Hij zocht namelijk nieuwe wegen in de muziek, zowel wat betreft de vormgeving – Liszt schreef veel programmamuziek, waarin een buitenmuzikaal gegeven werd verklankt – als de harmonische ontwikkelingen. Voor wat betreft dat laatste vond hij een warm medestander in zijn schoonzoon Richard Wagner.

Liszt en de tarantulaspin
In de late jaren vijftig van de negentiende eeuw schreef Liszt een aantal bundels Années de Pélégrinage, waarin hij muzikaal verslag deed van zijn ‘pelgrimsjaren’ door Zwitserland en Italië. Aan de derde bundel voegde hij een supplement toe, waarin drie stukken over Venetië en Napels zijn opgenomen. Het eerste is een gondelierslied uit Venetië, het tweede een klagende melodie, begeleid door tremolo’s in de linkerhand, en het derde een uitgelaten tarantella. De tarantella is een Napolitaanse volksdans, die vooral door vrouwen werd uitgevoerd. De dans is genoemd naar Tarente in Apulië (Zuid-Italië), en/of naar de tarantulaspin (Lycosa tarantula) waarvan gedacht werd dat de beet dodelijk kon zijn, en enkel genezen zou kunnen worden door wild te dansen. Een kolfje naar Liszts hand dus.

Er zijn nog kaarten voor het concert van Saskia Giorgini, reserveer!

 Blijf op de hoogte!

Ontvang de nieuwsbrief

U bent aangemeld.